Potosi

We zitten in Potosi, naar het schijnt de hoogstliggende stad van de wereld (4070 meter). We hebben vandaag een zilvermijn bezocht. Volgens de touroperator een grote mijn, we hoefden niet te bukken, veilig en zo.... nou ja, ik heb tot de helft leuk meegedaan (zo'n half uur gebukt door de mijnschachten in vol ornaat, dwz overall, helm, lamp en mondkapje) maar toen kreeg ik toch wat claustrofobische neigingen en mocht ik gelukkig weer eruit... Evert is wel verder gegaan... kruipend!! ja hoor, grote mijn......
Maar goed, het was wel een hele aparte ervaring, van koud naar heel erg warm, die mijnwerkers aan het werk zien (voor nog geen 5 euro per dag.....) midden in de "cerro rico". De berg waar we overigens ook een prachtig uitzicht op hebben vanaf onze hotelkamer. Ik moet eerlijk zeggen: een mijn, voor mij nooit meer, maar het is ook een ervaring om nooit te vergeten!

Hiervoor waren we in Uyuni, bij de zoutvlaktes (12000 km2), ook al zo'n geweldige (maar niet op de nachtmerrie-manier..) ervaring! Wat een grote witte vlakte... heel onwerkelijk. alsof het stiekum toch een diepgevroren ijszee is... De hoogte hebben we gelukkig niet meer zo'n last van. je kunt alleen niet zo hard want dan gaat je hart tekeer en krijg je last van duizelingen, maar verder gaat het erg goed.
De bus naar Uyuni was ook weer een avontuur op zich... we waren door de lonely planet al gewaarschuwd dat de nachtbus koud kon zijn... maar dat de ijsbloemen aan de binnenkant van de ramen zouden staan en drie truien en twee dekens eigenlijk niet genoeg waren, dat hadden we niet verwacht! In het hotel hadden we vervolgens ook nog es helemaal geen water, want het had er die nacht 15 graden gevroren......Op zulke momenten verlangen we wel naar het snikhete weer in Nederland.....
Kortom: koud hier... maar we beleven zoveel, de stadjes zijn prachtig, de mensen niet minder prachtig! vooral die vrouwen met bolhoedjes en de mannetjes met bolle wangen van de cocabladeren!

de groeten, wij genieten hier even verder!!
Evert en Nanda